... وقايع ابن محمود ...

همه چیز طوری اتفاق افتاد که الآن که می‫خواهم از آن روزها سخن بگویم، باورش برای خود من هم سخت است. 40 سال پیش، در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری که با حضور پُر شور مردم برگزار شد، وقتی آقای «ایشان» به ریاست جمهوری رسید، همه انتظار تحولی جدی را در جامعه می‫کشیدند. ولی تصور نمی‫رفت که این تحولات تا این حد بتواند زندگی همه ما را تحت الشعاع تأثیرات خودش قرار بدهد.

..

مطمئناً آقای «ایشان» مردی بود بسیار جدی و عدالتخواه. «ایشان» اولین کاری که کرد، انتصاب جناب «می‫باشد» بود به وزارت امور مکاتبات اداری و غیره. تا قبل از آن، «است» توانسته بود فضای ساده و صمیمانه‫ای در وزارتخانه متبوع ایجاد کند. اما این صمیمیت به نظر می‫رسید که فاقد جدّیت و ابهّت لازم است و مردم و مقامات کم کم عادت کرده بودند که به حضور ساده و صمیمانه او عادت کنند. اما از او حرف‫شنوی لازم را نداشته باشند و حرفهاي او را جدی نگیرند.

..

«می‫باشد» هم مثل «ایشان» طرفدار نظم آهنین اداری و به عبارت شاعرانه‫تر «سرهنگی فرهنگی» بود. به همین خاطر، به محض ورود یک بخشنامه مهم اداری صادر كرد و در آن، در راستاي اطلاع‫رساني شفاف، حذف ضروری «است» و همه اتباع و اذناب بی مایه او را از وزارت جلیله مکاتبات اداری و غیره به استحضار همگان رسانيد. وی تأکید کرد که: «اجرای این دستور العمل در کلیه ادارات و نهادها و سازمانها و غیره لازم الاجرا می‫باشد». حضور «می‫باشد» در این بخشنامه، حاکی از  جدیت آن بود و همگان را وا میداشت که به جدیت و لازم الاجرا بودن آن احترام بگذارند.

..

«می‫باشد» توانست با این بخشنامه و مساعدت ملت مؤمن و شهید پرور، در سیستم اداری کشور شور و تحول زاید الوصفی ایجاد نماید. همان روز، «است» کت و شلوارش را كَند و به یک مدیر خیابانی تبدیل شد. از آن تاریخ به بعد، همه کسانی که روزگاری تا کمر جلوی «است» خم می‫شدند، محل سگ هم به او نگذاشتند و تا می‫توانستند او را از خود راندند. آنها همچنین، تمثال بی مثال «می‫باشد» را در جزئی‫ترین اتاقهای ادارات تابعه وزارت فخیمه مکاتبات اداری و غیره نصب نموده و کارمندان فهیم و وظیفه شناسان، روزی چند بار در مقابل تمثال وی دولا و راست می‫شدند و مراتب ارادت قلبی خود را از راه دور به او ابراز می‫داشتند.

..

از آن روز به بعد، همه چیز به دو دسته تقسیم شد: «می‫باشد» و «نمی‫باشد». باشندگی همه چیز از آن تاریخ، منوط به نظر «می‫باشد» بود. اگر می‫نوشت: «مقدور می‫باشد» همه چیز بوی جشن و شادی می‫گرفت و اگر می‫گفت: «مجاز می‫باشد»، مخاطب هر کار دلش می‫خواست می‫کرد و به کسی ربط نداشت. اما امان از روزی که «می‫باشد» صبحش از دنده چپ از خواب بر می‫خاست و به کسی می‫گفت: «در شرایط فعلی امکان پذیر نمی‫باشد»، روزگار آن فرد نه فقط در شرایط فعلی، بلکه در همه شرایط سیاه می‫شد. اگر از دو لب مبارک در می‫رفت که: «رسیدگی به این مسئله ضروری می‫باشد»، آحاد ملت خواب راحت نداشتند تا به آن مسئله هرچه سریعتر رسیدگی نمایند. و اگر می‫فرمود: « به صلاح نمی‫باشد»، می‫بایست فاتحه آن چیز را خواند و آن را تمام شده تلقی کرد.

..

«می‫باشد» عادت داشت و بلکه رسالت خود می‫دانست نظر خود را در مورد تمامی مسایل داخلی و خارجی با صراحت اعلام و ابراز نماید و معمولاً بعد از هر اظهار نظر، خبرگزاریها وظیفه داشتند منویات ایشان را بدون حذف حتی یک واو به استحضار ملت شریف برسانند. حُسن خوبی فرمایشات متین و موقر «می‫باشد»، راهگشا بودن آنها در تمامی شئونات کار و زندگی بود که در اینجا به شمه‫ای از آنها اشاره می‫گردد:

_ فردوسی از مفاخر فرهنگی و ادبی این کشور می‫باشد.

_ تجلیل از بزرگان شعر و ادب مملکت از اهمّ واجبات می‫باشد.

_ هیچ کس به بزرگی سعدی و حافظ نمی‫باشد.

_ مولوی یک شخصیت جهانی بسیار مهم می‫باشد.

_ نبوغ خیام در ریاضی مورد تأیید ما می‫باشد. (در شعر چه عرض كنم؟)

..

از آن تاریخ تا امروز «می‫باشد» کماکان بر مسند وزارت مکاتبات اداری و غیره متمکن می‫باشد و ملت از فیض وجود ایشان بهره مند می‫باشند. یک روز از همین روزها، بدون آنکه کسی بخشنامه‫ای صادر کند یا دستوری بدهد، ملت بصورت كاملاً خودجوش و مردمي تصمیم گرفت به منظور تجلیل از خدمات بی شائبه «ایشان»، یکی از روزهای تقویم را به نام روز ملی «می‫باشد» نامگذاری نماید. به محض اعلام این خبر، سازمان جهانی یونسکو، ضمن ابراز خرسندی از این تصمیم داهیانه، اعلام کرد که پشتیبان جدی این حرکت می‫باشد.

..

دیروز، روز ملی «می‫باشد» بود!