... وقايع ابن محمود ...

زبان یک عنصر پویاست که دمبدم بر اثر تحولات سیاسی و اجتماعی متحول می‌شود و عناصر جدیدی که از آن می‌زاید، خودش آقا پسری می‌شود کاکل زری که هرکس جمالش را زیارت می‌کند، بر باعث و بانی‌اش درود می‌فرستد. زبان فارسی که در سیر تاریخی خود پست و بلند زیادی دیده و با چاله چوله‌های زیادی مواجه شده، در برابر تغییرات معمولاً از خود مقاومت نشان داده است که چندان هم مورد تأیید ما و سایر برادران نیست. اما چه‌ می‌شود کرد که زبان مادری ماست و حفظ ناموس آن از اهمّ واجبات ـ که همان انتخابات و حق تعیین سرنوشت باشد ـ هم واجب‌تر است. خوشبختانه بر اثر مساعی دولت نهم که هم‌اینک به دولت دهم تبدیل شده، این مشکل زبان فارسی هم حل شده و ظرف یک ماه، بسیاری از واژگان دچار تحولات معنایی عمیق شده‌اند که طلیعه بسیاری خوبی برای یک دوران سرنوشت‌ساز است. ما ضمن تبریک به همه کسانی که در این امر خیر نقش مهمی ایفا کرده‌اند، به چند فقره ازین تحولات معنایی واژگان قدیم زبان فارسی اشاره می‌کنیم. بقیه را خودتان بگردید و پیدا کنید.

::

بررسی: تلاش برای رسیدن به نتیجه دلخواهی که از قبل تعیین شده است. حفظ وضع موجود به شیوه کاملاً علمی. رسیدگی به اعتراضی که وارد نیست.

انتخابات: روش دموکراتیک حفظ قدرت با استفاده ابزاری از رأی دهندگان. حق تعیین سرنوشت ما توسط دیگران.

اس ام اس: ناموس مخابرات. حافظ امنیت ملی. از لوازم انتخابات. قطع شدن آن نشانه تدبیر و وصل شدن آن نشانه لطف است.

سبز: لجن. رنگ براندازی نرم. مخملی. توطئه استکبار جهانی. شاعر می‌فرماید: زبان سبز، سر سرخ می‌دهد بر باد.

لباس شخصی: خادمین بی نام و نشان ملت. ضرب و شتم به قصد قربت. سعی‌ مشکور.

قانون: متنی است که ما می‌نویسیم تا دیگران بخوانند. اشداء علی الکفار و رحماء بینهم. در زمان شاه از آن خبری نبود و اگر بود، رعایت کردنش واجب نبود. یکی دیگر از اهم واجبات در مقطع فعلی.

دروغ: شیوه نوین اطلاع‌رسانی. اسمش را نبر، خودش را بیار.

زندان: محافظ ملت از خطر سوء قصد در خیابانها. زندانی کردن: روشی برای حفظ امنیت مردم. راز بقا.

اعتراض: دخالت آمریکا و انگلیس در امور داخلی ملت ایران. اگر تنت می‌خارد بیا!

خوابگاه: محل مناسبی برای کتک خوردن دانشجویان.

پنبه: وسیله‌ای استرلیزه برای سر بُریدن. پهلوان بازنشسته.

اعتراف: شیوه‌ای برای خودشناسی. بنویس تا بخوانم. روشی برای درمان بي‌خوابی در ایام بازداشت.

::

اتيمولوژي يا ریشه‌شناسی، علم مطالعه تاریخی واژه‌هاست. وظيفه اين علم آن است كه به‌ما بفهماند فلان واژه، ريشه در چه چيزي دارد و اصل و نسبش چيست و ارتباطش با واژگان هم‌خانواده چگونه است و در سير تاريخي خود دچار چه تحولاتي شده است و قس علي‌هذا! يكي از مهم‌ترين واژگان بشري كه از همان آغاز خلقت ريشه آن مورد بحث و مناقشه بوده است، واژه «زن» است. علماء در باب ريشه اين كلمه سخن زياد گفته‌اند و حتا زيادي هم سخن گفته‌اند. ما از همان اول خلقت اعتقادمان بر اين بوده كه كلمه زن فعل امر از مصدر زدن است و گويي خلقت اين موجود لطيف به اين نكته اشاره دارد كه بياييد ما را بزنيد. شاعران و هنرمندان كه عموماً آدمهاي نازك‌دل و با احساسي هستند، بر خلاف فطرت خود ـ و بلكه فطرت زنان ـ خواسته‌اند كه با زنان رفتاري غير ازين داشته باشند و آنها را به حد پرستش ستايش نيز كرده‌اند كه گناه اين تحريف بزرگ تاريخي به گردن خودشان است.

ديرزماني در عالم فكر و خيال دائماً با خودمان كلنجار مي‌رفتيم كه چگونه ثابت كنيم كه ريشه اين «واژه»، به‌طور دائم و خودكار، ما را امر بر زدن (همان ضرب و شتم عربي) مي‌كند و از آنجا كه حكمت خداوند برين منوال قرار گرفته، چطور با تحريفات صورت گرفته در اين زمينه مقابله كنيم؟

خوشبختانه در ايام اخير شاهد غيب از آسمان نازل شد و برادران غيور كه افعال‌شان ريشه در اتيمولوژي واژه «زن» دارد، شيوه برخورد مناسب و در شأن زنان را در خيابان‌ها به نمايش گذاشتند. البته دانش ريشه شناسي امر قاطعي نكرده كه كجا بايد زنان را زد و كجا نبايد زد. در اينجا، ديگران مخيّرند بنابر شناخت و مکلّفند بنا بر تكليف خود، محل اجراي آن را خودشان تعيين كنند، خواه در خانه باشد، خواه در خيابان. اما منطق اجتماع به ما مي‌گويد اگر زني در خانه بنشيند و شيران نر بزايد، احتمال كتك خوردنش کاهش مي‌یابد و يا حداقل تنها از يك نفر كتك مي‌خورد. اما اگر زني، خيره‌سري و كج‌روشي پيشه كند و در خيابان‌ها و اماكن عمومي ظاهر شود و از آن بدتر، تظاهر به ظاهر شدن نيز نمايد، بر عموم برادران مسلمان واجب است كه به اتفاق چند نفر برادر قلچماق ديگر كه سر از كار تكليف در مي‌آورند، فعل «زدن» را در مورد او (همان‌گونه که في‌الحال برين امر خطير مشغولند) كَما هُوَ حَقّه اجرا نمايند و البته، ثوابش نيز به طور كامل در اندوخته آخرت‌شان، ذخيره هنگفتي خواهد شد.