... وقايع ابن محمود ...

همه چیز طوری اتفاق افتاد که الآن که می‫خواهم از آن روزها سخن بگویم، باورش برای خود من هم سخت است. 40 سال پیش، در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری که با حضور پُر شور مردم برگزار شد، وقتی آقای «ایشان» به ریاست جمهوری رسید، همه انتظار تحولی جدی را در جامعه می‫کشیدند. ولی تصور نمی‫رفت که این تحولات تا این حد بتواند زندگی همه ما را تحت الشعاع تأثیرات خودش قرار بدهد.

..

مطمئناً آقای «ایشان» مردی بود بسیار جدی و عدالتخواه. «ایشان» اولین کاری که کرد، انتصاب جناب «می‫باشد» بود به وزارت امور مکاتبات اداری و غیره. تا قبل از آن، «است» توانسته بود فضای ساده و صمیمانه‫ای در وزارتخانه متبوع ایجاد کند. اما این صمیمیت به نظر می‫رسید که فاقد جدّیت و ابهّت لازم است و مردم و مقامات کم کم عادت کرده بودند که به حضور ساده و صمیمانه او عادت کنند. اما از او حرف‫شنوی لازم را نداشته باشند و حرفهاي او را جدی نگیرند.

..

«می‫باشد» هم مثل «ایشان» طرفدار نظم آهنین اداری و به عبارت شاعرانه‫تر «سرهنگی فرهنگی» بود. به همین خاطر، به محض ورود یک بخشنامه مهم اداری صادر كرد و در آن، در راستاي اطلاع‫رساني شفاف، حذف ضروری «است» و همه اتباع و اذناب بی مایه او را از وزارت جلیله مکاتبات اداری و غیره به استحضار همگان رسانيد. وی تأکید کرد که: «اجرای این دستور العمل در کلیه ادارات و نهادها و سازمانها و غیره لازم الاجرا می‫باشد». حضور «می‫باشد» در این بخشنامه، حاکی از  جدیت آن بود و همگان را وا میداشت که به جدیت و لازم الاجرا بودن آن احترام بگذارند.

..

«می‫باشد» توانست با این بخشنامه و مساعدت ملت مؤمن و شهید پرور، در سیستم اداری کشور شور و تحول زاید الوصفی ایجاد نماید. همان روز، «است» کت و شلوارش را كَند و به یک مدیر خیابانی تبدیل شد. از آن تاریخ به بعد، همه کسانی که روزگاری تا کمر جلوی «است» خم می‫شدند، محل سگ هم به او نگذاشتند و تا می‫توانستند او را از خود راندند. آنها همچنین، تمثال بی مثال «می‫باشد» را در جزئی‫ترین اتاقهای ادارات تابعه وزارت فخیمه مکاتبات اداری و غیره نصب نموده و کارمندان فهیم و وظیفه شناسان، روزی چند بار در مقابل تمثال وی دولا و راست می‫شدند و مراتب ارادت قلبی خود را از راه دور به او ابراز می‫داشتند.

..

از آن روز به بعد، همه چیز به دو دسته تقسیم شد: «می‫باشد» و «نمی‫باشد». باشندگی همه چیز از آن تاریخ، منوط به نظر «می‫باشد» بود. اگر می‫نوشت: «مقدور می‫باشد» همه چیز بوی جشن و شادی می‫گرفت و اگر می‫گفت: «مجاز می‫باشد»، مخاطب هر کار دلش می‫خواست می‫کرد و به کسی ربط نداشت. اما امان از روزی که «می‫باشد» صبحش از دنده چپ از خواب بر می‫خاست و به کسی می‫گفت: «در شرایط فعلی امکان پذیر نمی‫باشد»، روزگار آن فرد نه فقط در شرایط فعلی، بلکه در همه شرایط سیاه می‫شد. اگر از دو لب مبارک در می‫رفت که: «رسیدگی به این مسئله ضروری می‫باشد»، آحاد ملت خواب راحت نداشتند تا به آن مسئله هرچه سریعتر رسیدگی نمایند. و اگر می‫فرمود: « به صلاح نمی‫باشد»، می‫بایست فاتحه آن چیز را خواند و آن را تمام شده تلقی کرد.

..

«می‫باشد» عادت داشت و بلکه رسالت خود می‫دانست نظر خود را در مورد تمامی مسایل داخلی و خارجی با صراحت اعلام و ابراز نماید و معمولاً بعد از هر اظهار نظر، خبرگزاریها وظیفه داشتند منویات ایشان را بدون حذف حتی یک واو به استحضار ملت شریف برسانند. حُسن خوبی فرمایشات متین و موقر «می‫باشد»، راهگشا بودن آنها در تمامی شئونات کار و زندگی بود که در اینجا به شمه‫ای از آنها اشاره می‫گردد:

_ فردوسی از مفاخر فرهنگی و ادبی این کشور می‫باشد.

_ تجلیل از بزرگان شعر و ادب مملکت از اهمّ واجبات می‫باشد.

_ هیچ کس به بزرگی سعدی و حافظ نمی‫باشد.

_ مولوی یک شخصیت جهانی بسیار مهم می‫باشد.

_ نبوغ خیام در ریاضی مورد تأیید ما می‫باشد. (در شعر چه عرض كنم؟)

..

از آن تاریخ تا امروز «می‫باشد» کماکان بر مسند وزارت مکاتبات اداری و غیره متمکن می‫باشد و ملت از فیض وجود ایشان بهره مند می‫باشند. یک روز از همین روزها، بدون آنکه کسی بخشنامه‫ای صادر کند یا دستوری بدهد، ملت بصورت كاملاً خودجوش و مردمي تصمیم گرفت به منظور تجلیل از خدمات بی شائبه «ایشان»، یکی از روزهای تقویم را به نام روز ملی «می‫باشد» نامگذاری نماید. به محض اعلام این خبر، سازمان جهانی یونسکو، ضمن ابراز خرسندی از این تصمیم داهیانه، اعلام کرد که پشتیبان جدی این حرکت می‫باشد.

..

دیروز، روز ملی «می‫باشد» بود!

جناب مولوی که این قدر بیخودی شلوغش کرده و سر ایرانی بودن یا ترک بودنش دعواست، فی الواقع از آن دسته شاعران متوسطی است که در دوره ای که هیچ شاعر مهمی از ترس ایلخانان مغول جرئت ابراز وجود نداشته، رفته توی یک سرزمینی که روخوانی شعر فارسی را هم درست بلد نبودند، چند تا و شاید هم چندین تا شعر سر هم کرده و به آلاف و الوف رسیده است. حتماً شنیده اید که میگویند: در شهر کورها، دزد نگرفته پادشاه می باشد! البته، با توجه به اینکه فعلاً مولوی قداستی برای خودش بهم زده و فرنگیها الکی قبولش دارند، ما نمیخواهیم زیر آبش را بزنیم و از ادبیات فارسی بیرونش کنیم. بالاخره، هر گلی خاری هم دارد. اما برای اینکه نشان دهیم شعر امروز با شعر دیروز چه قدر فرق کرده و همگان بدانند که دیگر کسی برای اشعار امثال مولوی با آن شعر تکصدایی یکطرفه اش تره هم خرد نمیکند، چند تا رهنمود با فرض اینکه مولوی امروز در میان ما بود، ارائه میکنیم:

..

قاطی نموده ام!

اگر مولوی زنده بود، بجای اینکه وقت خودش را صرف لاطائلاتی مثل این کند:

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

آینه صبوح را ترجمه شبانه کن

به زبان همین مردم همین امروز میگفت:

این چیز داغ چیز قشنگی نیست.

درسته که بعضیها داغش را دوست دارند. ولی کلاً چیزهای داغ جیز هستند و به دست و دهن و سایر اعضا و جوارح آسیب جدی وارد میکنند.

یا مینوشت:

گر صدایم را شنیدی که شنیدی نازنین!

اگر نشنیدی، خودم میام میزنم توی گوش بابا ننه ت حالت جا بیاد!

یا میفرمود:

SMS تو ذخیره باید بشود.

حالا اگر آن موقع موبایل نبود، نباشد! می بایست میگفت! اگر بود که هنری نمیکرد که میگفت! ملتفتید که؟

کلیات چند کیلویی

اگر مولوی زنده بود، بجای ترس بیخودی از اینکه مثنوی هفتاد من کاغذ شود، و بجای اینکه توی هر صفحه بیست بیت شعر کارسازی کند، توی هر صفحه سه چهار بیت میگذاشت و عوض دیوان هشتصد صفحه ای، 20 تا مجموعه شعر هشتاد صفحه ای مَشت تحویل جامعه میداد و تعداد آثارش هم بیشتر میشد. الآن سید علی صالحی 30 تا مجموعه شعر دارد و مولوی فقط یکی که آن هم به اسم یک نفر دیگر مشهور شده و به آن میگویند: کلیات شمس. عقب ماندگی فرهنگی یعنی آن موقع! اصلاً وقتی بقول علیرضا مرتضی قلی: این صفحه دو بیت بیشتر جا ندارد، چرا آدم باید چند بیت اضافه توش بگذارد و اضافه بار بهش بخورد؟

من به روایت مولوی

همان بیت درپیتی سابق الذکر را فرض بفرمایید. اگر مولوی زنده بود، برای اینکه کتابش را خوشگل کند و عیار نوآوری و شکوفایی را بالا ببرد، آن را به شیوه عباس کیارستمی اینجوری مینوشت:

آبِ

حیات عشق

را

در رگ ما

روانه کن!

آینه صبوح

را ترجمه

        شبانه کن!

حالا انصافاً اینجوری بهتر نشده است؟ بیخود نیست که آرتور رمبو میگوید: باید مطلقاً مدرن بود. بعله! دقیقاً!

رقص جلد

در زمان مولوی شاعران چیزی از طرح جلد و نوآوریهای مرتبط با آن نمی دانستند که! اگر مولوی زنده بود، کتابش را میداد باسم الرسام برایش طرح جلد بسازد حسابی مرتبط. البته باسم الرسام هم دیگر قدیمی شده است. هادی خوانساری آمده توی بازار، آآآآآن! (این تکه اش تصویری است!). یک طرح چریکی برایتان بکشد که مرده از خاک لحد رقص کنان برخیزد!

گل پشت و رو ندارد!

یا نه! میداد خانم شقایق مهاجری برایش طرح جلدی بکشد که چند تا رمبو از توش بزند بیرون. اسم کتابش را هم میگذاشت: «پدر مادرهای لعنتی» که اشاره به مصائب مولانا دارد در سفر بلخ به قونیه که به زور تصمیم نابخردانه والدین در سن هفت سالگی مجبور به ترک دیار خودشان شده است. کتاب مذکور میتواند دو طرح جلد سوا داشته باشد. طرف رو (و شاید هم پشت!) برای خودش یک طرحی، و طرف پشت (و شاید هم رو!) برای خودش طرح جداگانه ای! اشعار کتاب را هم میتوانست دو قسمت کند. یک طرفش بر عکس طرف دیگر. و کتاب را از هر طرف دست میگرفتی و میچرخاندی درست از کار در میآمد و بالعکس!

تلفات استعداد

در همین رابطه، اگر مولوی زنده بود میتوانست مثل سبزه صادقی خودمان وسط زلف کتابش فرق باز کند و از وسط تا اول کتاب شماره صفحات بشود صفر تا 38+ و از وسط تا آخر کتاب بشود صفر تا 32-. اسم یک ور کتابش بشود: «بشنو از نی»، و اسم یک ور دیگر: «چون حکایت». فی الواقع، آن مرحوم اگر به اندازه سر سوزنی ذوق و ذکاوت داشت، بجای این همه زور و زاری در اندیشه و زبان، میآمد با همین شگردهای کوچک شعرش را جهانی میکرد. افسوس که آن مرحوم نیامد توی کارگاه شعر ما و استعدادش را به بیراهه بُرد و چیزی از پست مدرن نفهمید.

غلطهای آگاهانه

اگر مولوی زنده بود، بجای اینکه وقتش را صرف وزن و قافیه کند، غزل میگفت با اشتباهات وزنی: خدایا! شکرت که شاعرم کردی! و زیرش مینوشت: اشکال وزن آگاهانه است! یعنی شعر محصول آگاهی است و آنها که از ناخودآگاه سخن میگویند، خودشان آدمهای بسیار ناآگاهی هستند. مولوی اگر امروز زنده بود، اولِ مثنوی شریف، این قدر قافیه اندیشی نمیکرد و راحت مینوشت: بعضی بیتها قافیه ندارد که تعمدی و با آگاهی شاعر است! خلاص! آن وقت ما الآن شاعری داشتیم که هفتصد هشتصد سال پیش ازین برای خودش یک شاعر پست مدرن بود.

وسط واو

عیب بزرگ مولوی این بود که بلد نبود برای شعرهایش اسم بگذارد. او اسم کتابش را هم بلد نبود بگذارد، و دیگران برایش اسم تعیین میکردند! چه برسد به اسم شعر. اگر مولوی زنده بود، با تأسی از بزرگان امروز اسم شعرهایش را میگذاشت: «و» و «که» و «از تا» و «بتمرگ 15» و «مرگ + او» و «ب» و «ت با دسته اضافه» و «تشنگی از وسط» و «ته شیرین خیار» و قس علیهذا! انصافاً شعرای بزرگ ما از قبیل سعدی و حافظ و مولوی هنوز هم که هنوز است بابت عدم آگاهی از اهمیت اسم برای شعر، دارند رنج می برند. و شاعران بزرگ امروز مثل علی باباچاهی و مهرداد فلاح و...، ازین بابت هیچ رنجی نمی برند.

شیر و رستم

اگر مولوی زنده بود...

اصلاً مولوی بیخود کرده که زنده بود! من تعجب میکنم که در حضور بزرگانی مثل ما، چطور بعضی ها به خودشان اجازه میدهند اسم مولوی را به زبان بیاورند؟

..

پ.ن: تمامی اسمها و شعرهای این نوشته ساخته و پرداخته ذهن نویسنده بوده و هرگونه شباهت آنها با ما به ازای بیرونی آنها، نه فقط به ما، بلکه به شما هم ربطی ندارد!

قطع شورتی

اول. معلوم نیست طبق چه اصلی باید کتابهای شعر امروز ما در قطع رقعی چاپ شود؟ اولین کسی که این قطع را باب کرده است، حکماً ریگی در کفش یا بقول سهراب زخمی در پا و بعضی جاهای دیگرش بوده است.

..

دوم. امسال در کاشان کتاب شعری خریدم از محمد مهدی نجفی به اسم «دو جفت چشم پابرهنه»، به قاعده نصف کف دست. این کتاب تا حالا بیست بار توی کتابخانه من گم شده است و برای اینکه بین کتابهای درست و حسابی دق مرگ نشود و در غربت نمیرد، هر بار از زیر دست و پای دیگر کتابها جمعش کرده ام و گذاشته ام روی همه سر کتابها. ولی مطمئنم برای بیست و یکمین بار هم گم میشود.

..

سوم. تا حالا کتاب شعر چاپ کرده اند با قطع پالتویی و جیبی و یقه ای و ازین حرفها. من میخواهم یک قطع مهم دیگر را نیز به شما معرفی کنم و آن «قطع شورتی» است. مثل همین کتاب سابق الذکر علیه السلام. البته بد به دل راه ندهید، منظور از «قطع شورتی» قطع کوتاه یا همانFormat  Short خودمان است!

..

چهارم. درست است قطع شورتی ربطی به انواع شورت ندارد، ولی بعضی شورتها، از جمله شورت داوران جیبهای کوچکی دارد که به درد گذاشتن همین کتابها میخورد. من البته شخصاً معتقدم که بعضی شعرهای پست مدرن، از جمله شعرهای متعالی علی عبدالرضایی، بهتر است در قطع شورتی منتشر شود که بشود آنها را توی رختخواب هم مورد استفاده اصولی قرار داد. به درد ورزشهای رزمی و بزمی هم میخورد. داوران فوتبال هم میتوانند کتابهای شعر قطع شورتی را توی جیب شورتشان بگذارند و برای تمدد اعصاب بین دو نیمه آنها را بقول ژورنالیستهای باسواد مورد مطالعه قرار دهند! یا در میدان مسابقه به بازیکنان خاطی یک جلد ازین کتابها هدیه کنند که تا عمر دارند یادشان بماند که خطا کردن روی حریف، منافی بازی جوانمردانه است!

..

پنجم. بعضیها عادت دارند برای متعادل شدن میز و کمدهایشان، زیر پایه آنها کتاب بگذارند. زهی تدبیر! عیب کتابهای فعلی این است که آنها را وقتی زیر پایه میگذاری، از چهار طرف اضافه میآید و هارمونی اتاق و آن شیء محترم را بهم میزند. برای اینکه این دسته از ملت هم به حس زیبایی شناسی شان لطمات جبران ناپذیر نخورد، پیشنهاد میشود از کتابهای قطع شورتی به همین منظور مهم استفاده مفید شود.

..

ششم. نامگذاری قطع کتابها علی الظاهر متناسب با کارکرد آنها صورت گرفته و با فصول سال هم بی ارتباط نیست. مثلاً قطع پالتویی به درد زمستان میخورد و قطع جیبی را میشود در بهار استعمال کرد و قطع شورتی هم جان میدهد برای شبهای گرم و طولانی تابستان. که باد از چهار طرف به اطراف و اکناف آدم بوزد و همه جاهایش خنک شود و بتواند با فراغ بال و خاطر، شعر عزیزان را بخواند و حالش را ببرد.

..

هفتم. بعضی کتابهای شعر آن قدر ضخیم الجثه هستند که آدم سر خواندن آنها اگر هفش ده بار چرت نزند، کارش راه نمی افتد. این کتابها را برای آنکه از کتابهای شعر قطع شورتی متمایز کنیم، کتابهای قطع چرتی می نامیم که جناسی هم ایجاد شود و همگان بر طبع فیاض ما درود بفرستند. خوبی کتابهای قطع شورتی این است که تا بیاید چرتت بگیرد، تمام شده است رفته است پی کارش!

..

هشتم. کتابهای قطع شورتی از مصادیق بارز نوآوری و سایر چیزهاست و از مظاهر صرفه جویی بنیادین در کاغذ و کلمه و مابقی لوازم شاعری به شمار میرود. فلذا، بر وزارت فخیمه واجب است که در اشاعه آن کوشا بوده و گزارش آن را سر هر ماه منتشر نماید.

..

نهم. اوحدالدین کرمانی فرموده است: معنی نتوان دید مگر در صورت. بنابراین، صورت هر کتابی مبیّن محتوای آن کتاب هم هست. فلذا!

..

دهم. در باب انواع شورت حرفهای نگفته زیادی موجود است که فعلاً کاری به آنها نداریم. و اگر چه ما کوچکتر از آنیم که به ملت فهیم ایران پیام یا پیامک بفرستیم، اما طبق معمول سخنرانان، توصیه ما به جوانها این است که از آوردن اطفال خودداری کرده و در مورد قطع کتابهای خود با ما مشورت کنند.

ضمناً ما قرار است دفعه بعد در مورد «قطع جورابی» بیانات مهم و گهرباری ایراد فرماییم. بنابراین، منتظر نظرات ارزشمند شما هستیم!

نصف مال من، نصف مال تو

چاپ مجموعه شعر بصورت اشتراكي توسط زوجهاي شاعر (اعم از شرعي و عرفي)، اقدام پسنديده‫اي است كه در سالهاي اخير رايج شده است، مثل قضيه همين آرش فرزام صفت و مهدي نقبايي خودمان و ديگر قضايا! اولين كتابگزاري ما در اين ايام پر خير و بركت نمايشگاه، به بررسي جوانب اين امر اختصاص دارد.

..

§ سرمايه. همان گونه كه همگان مستحضرند، جماعت شاعر جزو اقشار كم درآمد و بي جيره و مواجب جامعه هستند كه عموماً چاپ كتابهايشان را نيز خودشان ـ قربتا الي الله ـ و بقول اخوان ثالث به سرمايه اوقاف جيب عهده دار مي‫شوند. فلذا، در اين فقره طبيعي است كه وقتي دو نفر دار و ندارشان را (از منقول و غير منقول) روي هم بگذارند، هزينه‫هاي چاپ براي آنها نصف خواهد شد و ازين رهگذر، به اقتصاد شعر كمك شاياني خواهد شد.

..

§ مخاطب. چاپ اشعار دو شاعر در يك كتاب، به نفع مخاطب هم هست، هر جور فكرش را بكني. اگر شعرها به لعنت ابليس نيرزند مخاطب سود كرده كه پول زبان بسته خودش را براي خريد دو كتاب ارزشمند به هدر نمي‫دهد. اگر شعرهاي خوبي باشند كه عموماً در اين روزگار اين اتفاق كمتر مي‫افتد، بقول سينمايي‫هاي امروزي دو فيلم با يك بليط و بقول قلندران قديم، كيفش دو بالا مي‫شود.

..

§ محيط زيست. چاپ اشعار دو نفر در يك كتاب، موجب حفظ محيط زيست هم مي‫شود و از نابودي بي‫رويه و بلكه بي‫دليل جنگلها هم جلوگيري مي‫كند. و شايسته است سازمان حفاظت محيط زيست به ناشراني كه دو كتاب در يك كتاب مي‫كنند، جايزه سبز بدهد. البته ما براي حفظ محيط زيست راهكارهاي زيادي بلديم كه اگر خانم دكتر مربوطه بخواهد، به رايگان در اختيار ايشان مي‫گذاريم.

..

§ نقد. درست است كه نقد اسمش نقد است، اما في الواقع يك جور بيگاري نسيه است كه نه سودي براي مؤلف (همان شاعر سابق) دارد و نه سودي براي مخاطب. گفتمان نقد، عموماً باعث لطمه به همه چيز و همه كس مي‫شود و من در عجبم از جماعت نقد نويس كه درين عمل شنيع كه نه دنيا دارد و نه آخرت، چه ديده‫اند كه ول كن معامله نيستند. علي اي حال، چاپ كتاب اشتراكي، هزينه‫هاي نقد را نيز كاهش مي‫دهد و باعث مي‫شود فضاي كافي در مطبوعات به نفع مطالب مفيد ديگر از جمله طنز فراهم شود.

..

§ نوشابه. در گذشته اگر شاعران براي خودشان نوشابه باز مي‫كردند، مثل همين فردوسي و سعدي و حافظ خودمان، كسي نه فقط به آنها گير نمي‫داد، بلكه سخن‫شناسان آن را پاي مفاخره مي‫گذاشتند و دو تا نوشابه هم آنها براي شاعران مذكور باز مي‫كردند كه گلويشان و بلكه همه جايشان خنك شود. اما در روزگار ما شاعر محجوب و سر بزيري مثل سيد مهدي موسوي اگر دو كلام بحق از خودش تعريف كند و بگويد كه من پدر و مادر غزل پست مدرنم، همه مي‫خواهند خشتكش را در بياورند. به همين جهت، چاپ كتاب اشتراكي براي هر دو طرف اين فايده را دارد كه بدون دغدغه و رودربايستي، از شعرهاي همديگر تعريف مي‫كنند و صنعت نشر شعر را دچار رونق بيشتري مي‫كنند.

..

§ حق تقدم. كتاب مشترك با همه محاسني كه دارد، بقول كساني كه كتاب غلط ننويسيم استاد نجفي را درست نخوانده‫اند، از يك عيب مهم و اساسي نيز برخوردار است! و آن اينكه، شعرهاي كدام شاعر مهم بايد اول كتاب بيايد و كداميك آخر. البته پر واضح و تا حدودي مبرهن است كه طرفين نهايتاً به توافق خواهند رسيد و شعرهاي يكي حسن مطلع كتاب خواهد شد و شعرهاي ديگري، حسن ختام آن. حسن اوسط كتاب هم كه بزرگترين حسن خوبي آن است، صفحات سفيد ميان دو مجموعه است!

..

§ درويشي و خرسندي. شاعران، چه عموماً و چه خصوصاً، آدمهاي نداري هستند و درويش مسلكند و به حطام دنيوي نه تنها در بي توجهي كامل بسر مي‫برند، كه با قدرت رونالد كومان هلندي، به اسم و آوازه دنيوي هم پشت پا زده‫اند (آنها كه رونالد كومان و ضربات پاي معروفش را نمي‫شناسند به خودشان مربوط است). فلذا، بعد از چاپ كتاب، اگر خداي نكرده و بر خلاف جريان روان و آبكي شعر امروز، كتابشان به فروش رفت، ممكن است عده‫اي آدم شير ناپاك خورده كه در بين هر طايفه مقاديري از آنها ولو اندك پيدا مي‫شود، وسط معركه بيفتند و بگويند: فلاني! به ما ربط ندارد، ولي گوشي دستت باشد كه علت اصلي فروش كتاب، شعرهاي ناز و ناب تو بود و بهماني توانست بواسطه شعرهاي تو، خزعبلات خودش را به خلق الله آب كند. اگر هم فروش نرفت، كه معمولاً نمي‫رود، همان افراد دلسوز سابق الذكر مي‫گويند: فلاني! حيف از شعرهاي كاردرست و پست مدرن تو كه پاسوز خزعبلات واپسگراي بهماني شد!

 ..

§ نوآوري و شكوفايي. در همين رابطه، زوج هنري خانم اميني و قزلباش دست به ابتكار جالبي زده و كتاب شعر مشترك اما مستقلي پديد آورده‫اند كه فقط به عقل جن و اين دو عزيز بزرگوار مي‫رسيد. به اين ترتيب كه طبقه بالاي كتاب به اشعار خانم اميني اختصاص دارد و طبقه پايين به آقاي قزلباش. درست مثل يك آپارتمان دو طبقه كه در عين استقلال به هم ربط دارد. هر نصفه كتاب، براي خودش تيتر و طرح جلد و شناسنامه جداگانه دارد و علتش هم شايد اين است كه اگر خداي نكرده (زبان همه شما لال) اين زوج تصميم گرفتند مثل ساير ازواج شاعر از يكديگر جدا شوند، تكليف فرزندان طبعشان روشن باشد و بتوانند با يك دستگاه بُرش معمولي، راه شعرهايشان را از هم سوا كنند و آنها را به سرنوشت تلخ و دردناك بچه‫هاي طلاق نسپارند. البته ما اميدواريم اين كتاب صد سال ديگر هم از وسط نصف نشود! از مزاياي مهمتر اين كتاب اين است كه صنعت عدالت محوري كه امروزه از صنايع مهم كشور است، در آن بطور كامل پياده شده است و جز بالا و پاييني بودن طبقات كتاب كه قدري بوي گرايشهاي فمينيستي مي‫دهد و علي الظاهر با قانون خلقت زن و مرد هم مطابق نيست، هيچ ايراد مهم ديگري در آن به چشم نمي‫خورد. البته حساب شعرهاي اين بزرگواران كه جداست!

عباس منشی زاده از نوازندگان بنام كرمان، در مصاحبه با جریده فریده «بام كوير» فرموده‫اند که باید سیستم اطلاع رسانی به مردم تغییر کند و مردم بفهمند که موسیقی را نباید از طریق کمر گوش کرد. تا کنون هیچ منبع رسمی صحت اظهارات ایشان را تأیید نکرده است. در صورت صحت اين گفته‫ها، با توجه به فرکانس ارتعاشات موسیقی امروز ایران، بیم آن می‫رود که مردم ما بزودی از ناحیه کمر دچار دچار اُفت محسوس شوند. بنابراين، وظيفه اصلي دولت اطلاع رساني در مورد نواحي مختلف بدن و منافع و مضرات استماع موسيقي از هر كدام از نواحي مذكور است. به گفته سهراب سپهري، كار ما نيست شناسايي راز اين قبيل مسائل. فلذا، بيش از اين ما را معذور بايد داشت.

در رابطه با اظهارات شدید اللحن استاد منشی زاده، شاعر حسب وظیفه ملی و میهنی خود فرموده است:

قر در کمرم ز درز موسیقی توست

تا غیر مجاز، مرز موسیقی توست

ای تو که شناسایی تو ممکن نیست!

خاک بر سرت! این چه طرز موسیقی توست؟

نرخ جدید تسهیلات زیر میزی اعلام شد

نرخ پایه زیر میزی برای ادارات، نهادها و سازمانهای دولتی در سال جدید 400 تومان اعلام شد.

به گزارش خبرگزاری «رها نیوز»، این نرخ که در سال گذشته از «حق چای» به «حق بنزین» تغییر نام داده است، پیش ازین 100 تومان بود و با توجه اعلام نرخ آزاد بنزین برای خودروهای دولتی، به 400 تومان افزایش یافت.

بر اساس این گزارش، ازین پس تسهیلات زیر میزی برای ارباب رجوع ادارات، و رانندگان خودروهای عبوری در اتوبانها و بزرگراهها با نرخ پایه 400 تومان محاسبه خواهد شد. نحوه محاسبه نرخ زير ميزي بر مبناي ضريب جدول حقوقي كاركنان دولت به اضافه نرخ پايه ضربدر سهميه ماهانه بنزين خودروهاي دولتي خواهد بود.

با توجه به اینکه ادارات، نهادها و سازمانهای دولتی، از جمله نیروهای جان بر کف پلیس راه مستقر در جاده‫های کشور موظفند بنزین مورد نیاز خودروهای خود را با نرخ هر لیتر 400 تومان تهیه نمایند، قرار است بودجه مورد نیاز از طریق همیاری داوطلبانه ملت شهید پرور و با نرخ پایه 400 تومان تأمین گردد.

این گزارش می‫افزاید: ارباب رجوع ادارات دولتی می‫توانند با هماهنگی قبلی برای راه افتادن چرخ ادارات و راه افتادن کار خود، بر مبنای نرخ پایه 400 تومان، حق بنزین را محاسبه و پرداخت نمایند.

به گزارش پایگاه خبری «رها نیوز»، با توجه به اینکه ادارات دولتی هزینه تأمین سوخت خودروهای خود را به نرخ هر لیتر 400 تومان در بودجه سال 87 پیش بینی نکرده‫اند، قرار است این بودجه از طریق خودیاری ملت شهید پرور جذب شود.

تسهیلات زیر میزی از جمله تسهیلاتی است که ادارات، بیمارستانها، نیروی انتظامی و دادگستریهای سراسر کشور به منظور ارتقاء سطح خدمات رسانی به مردم با دریافت مبالغ مربوطه ارائه می‫کنند. قرار است لايحه جامع نحوه دریافت زیرمیزی پس از تصویب مجلس هشتم برای اجرا به دولت ابلاغ گردد. این لايحه با هدف تکریم ارباب رجوع و به منظور ساماندهی و یکسان سازی نرخ تسهیلات زیرمیزی تدوین شده و پیش بینی می‫شود تصویب آن تحول بزرگی در نظام اداری کشور ایجاد نماید.